jeugdboek

Vaak streep ik bijzondere zinnen en passages aan in romans, om ze later makkelijk terug te kunnen vinden. In Ik geef je de zon van Jandy Nelson ben ik daarmee gestopt want er zou nauwelijks een alinea zijn zonder strepen of uitroeptekens. Met iedere zin is wel iets. Vaak raak,

Het Poolse meisje Kasienka komt met haar moeder nogal onverwacht op een kamertje in Engeland te wonen. Ze zijn op zoek naar hun vader respectievelijk echtgenoot, die hen plots heeft verlaten, en allang een nieuw gezin is begonnen. Moeder blijft hangen in verdriet en ontkenning en Kasienka moet opboksen tegen

Een jeugdboek over de revolutie in sommige landen in het Midden-Oosten was er in ons land nog niet. Het klinkt op zich niet vreemd dat Monique Samuel het heeft geschreven.De Nederlandse politicologe heeft een Egyptische achtergrond en werd bekend als deskundige tijdens de Arabische Lente, met name de opstand in

'Je denkt vast dat een boek zonder tekeningen helemaal niet leuk is om uit voorgelezen te worden'. Zo begint Het boek zonder tekeningen van B.J. Novak, dat in Amerika een hit is en ook in Nederland (getipt door De Wereld Draait Door) goed verkoopt. Het filmpje waarin de auteur (bekend

Getekend verschijnt in de langzaam uitdijende stroom Slash-boeken die even leek te zijn opgedroogd maar nu weer een doorstart meemaakt, die vorig jaar inzette met Overspoeld van Gideon Samson over de tsunami. Boeken die zijn geschreven 'op basis van het waargebeurde levensverhaal van een bijzondere jongere'. Een ironische uitleg in

We kenden hem al uit twee eerdere romans van Edward van de Vendel, de Noorse Oliver die zo goed kan keepen. In De dagen van de bluegrassliefde uit 1999 wordt de Nederlandse Tycho tijdens een kamp in Amerika stapelverliefd op hem en volgt er een zwoele zomer met een dramatisch

De vader van Cameron is een psychopaat  die er steeds opnieuw in slaagt  zijn zoon en ex-vrouw op het spoor te komen waardoor ze voortdurend op de vlucht zijn en nergens lang wonen. De honden van de Canadese schrijver Allan Stratton begint met weer zo'n verhuizing. Cameron en zijn moeder nemen

Kees moet er om lachen dat ze op alles ja zegt. Zo'n grappige oude mevrouw heeft hij nog nooit meegemaakt.  Heet u Miep, of heet u Toos of Jeanette? Bent u honderd, tweehonderd of driehonderd? Op alles zegt ze ja, ook op de vraag of ze de zus van Sinterklaas

Adam komt zijn eigen huis niet meer binnen. Niet omdat hij geen sleutel heeft maar vanwege het ritueel dat hij van zichzelf uit moet voeren voordat hij over de drempel mag. Drieëndertig stappen achteruit, daarna eenentwintig vooruit, negentwinitig achteruit, enzo verder. De vernederende exercitie loopt steeds verder uit de hand

'U mag me Zoe noemen. U was zo dapper om uw fout op te biechten, maar ik ben te laf om in een brief te onthullen wie ik in werkelijkheid ben'. Zoe schrijft brieven aan meneer Harris, die in de dodencel zit voor de moord op zijn vrouw. 'Op de