dystopie

Het heeft even geduurd voor ik het vijfde deel van Gone ter hand nam, vooral omdat het ondertussen voelde als huiswerk. De serie was nogal gaan slepen en na het verrassend sterke begin als een plumpudding in elkaar gezakt en steeds ongeloofwaardiger geworden. In Angst zitten nog steeds veel van

De beste vondst in Chaos is 'de Herrie'. De bewoners van een nieuwe planeet kunnen elkaars gedachten horen, zelfs die van dieren. Dat is soms handig maar vaker nog heel irritant en gekmakend, en net zo vaak nutteloos. De ijzersterke openingszinnen tonen dat aan: 'Het eerste wat je ontdekt als

Juliette zit in een cel onder de meest barre omstandigheden die je maar kunt bedenken. Vrees me begint ermee dat ze na 264 een celgenoot krijgt. Een knappe jongen die ze ergens van blijkt te kennen maar het dringt maar langzaam door wie deze Adam ook alweer is. Zoals veel

Het valt niet mee om BZRK samen te vatten want het is een vreselijk ingewikkeld boek waarbij ik het gevoel had meer dan de helft niet te begrijpen. Lastig voor een recensent. BZRK is dan ook een jeugdroman over nano-technologie, ga er maar aan staan. Een Siamese tweeling streeft naar

Op Pala wordt niet gegamed want dat vindt de grote leider, Mr. Oz, tijdverspilling. Opvallend, omdat de kinderen door het spelen van de game Superhelden.nl naar het eiland zijn gelokt. In het eerste deel van Superhelden.nl wordt beschreven hoe hoofdpersoon Iris vanuit Utrecht op het eiland terecht komt, waar ze

Eva Moraal is historica en deed promotieonderzoek bij het NIOD. 'Dat haar debuut een toekomstroman is geworden, vindt ze gezien haar interesse voor geschiedenis meer dan logisch', vermeldt de flaptekst. Waarom dat zo voor de hand ligt, mogen we er zelf bij verzinnen. Overstroomd is trouwens geen echte toekomstroman, het had zich net

Superhelden.nl van Marcel van Driel kent veel overeenkomsten met de bestseller Erebos van Ursula Poznanski. Ook een boek waarin het echte leven en virtuele games in elkaar overlopen. Gaming komt steeds vaker voor in jeugdboeken en vooral de wankele grens tussen beide werelden is een dankbaar thema. De fantasiewereld van

Als Adam mensen aankijkt, ziet hij in hun ogen hun sterfdatum staan. Zijn moeder had dat ook, dat hebben we kunnen lezen in het vorige deel Deadline (recensie hier). In de rij voor het reuzenrad in Londen ziet ze dat alle mensen die er staan, diezelfde dag gaan sterven. Ze

Net als dat je je nauwelijks voor kon stellen dat Harry Potter een keer zou eindigen, is het moeilijk voorstelbaar dat De Hongerspelen een finale beleeft. De eerste twee delen zijn overweldigend, er gebeurt zoveel en het is zo groots en meeslepend dat een geloofwaardige ontknoping een hele kunst moet

Het ergste vindt Astrid het nog dat ze het niet eens meer raar vindt. Een negenjarige jongen in lompen die een fles whisky deelt met een kaalgeschoren elfjarige. Kinderen met ingevallen ogen en kinderen met open zweren die niet behandeld en nauwelijks opgemerkt werden. En de wapens. Overal wapens. Messen en