De legendarische schat van Hell Gate van Davide Morosinotto, vertaling: Pieter van der Drift en Manon Smits, Pelckmans, 12+
De legendarische schat van Hell Gate van Davide Morosinotto ziet geweldig uit. Het is ingenieus vormgegeven als een luciferdoosje, met een afhaalbare cover waarna de lucifers zichtbaar worden. De opmaak en toevoegingen binnen in zijn ook al zo bijzonder. Als lezer ben je onderdeel van het geheim, via allerlei persoonlijke documenten, landkaarten en brieven. Het maakt het boek tot meer dan louter de leeservaring en versterkt de mysterieuze sfeer van het verhaal.
De Italiaanse schrijver Morosinotto is niet meer weg te denken uit de (Nederlandse) jeugdliteratuur, na zijn spectaculaire intrede met Het mysterieuze horloge van Walker & Dawn verscheen er bijna ieder jaar een nieuw boek van hem. Allemaal in een historisch kader en in meer of mindere mate avonturenromans. Dit nieuwste boek maakt de cirkel rond want Hell Gate komt het dichtst in de buurt van zijn debuutroman. Omdat het ook in Amerika speelt, maar vooral door de insteek van het meanderende en krankzinnige avontuur.
Dat luciferdoosje is het beginpunt. We schrijven 1920 in New York. Een clubje kinderen treft een dode man aan onder een spoorbrug bij wie ze een luciferdoosje, een sleutel en een geheimzinnige tekening aantreffen. Uiteraard leidt dit alles naar die schat uit de titel, maar voordat we daar zijn, moet er nog heel wat water onder de brug door. Deze ‘Bende van de Kakkerlakken’, zoals ze worden genoemd, vormt het kloppend hart van het boek. Zeer divers van afkomst en achtergrond en ieder met een eigen issue. Lucy, Amy, Tommy en Mario vormen samen met Rico vooral een groep omdat ze buiten de boot vallen. Door de gevolgen van hun vondst, worden ze gedwongen elkaar te vertrouwen en voor elkaar door het vuur te gaan.
Want hun leven staat letterlijk op het spel. De ‘de dooie onder de brug’ wordt groot nieuws en trekt de aandacht van media, politie en vooral de Zwarte Hand, een bende die net zo gevaarlijk is als de naam doet vermoeden. De aanwijzingen op het briefje en de sleutel zouden moeten leiden naar die legendarische en waardevolle schat die iets met een schip te maken heeft, dat in de beruchte Hell Gate is vergaan. De kinderen belanden in allerlei situaties waarin je belandt als je achterna wordt gezeten door bendes en duistere figuren.
In zestig korte hoofdstukken ontwikkelt het verhaal zich in razende vaart, met een parallel verteld persoonlijk, historisch relaas waardoor de lezer meer weet dan de kinderen. Namelijk hoe het schip is vergaan en hoe het zit met die schat. Die combinatie van verhaallijnen werkt goed.
Morisonotto vangt op een knappe manier de geuren, kleuren en muziek van het New York van de twenties. Je gaat er als lezer in ieder geval gemakkelijk in mee. De smeltkroes van culturen, de betekenis van immigratie en het verschil in arm en rijk wandelen er als vanzelfsprekende thema’s doorheen.
Morosinotto bezuinigt niet op drama en het is af en toe best theatraal. Maar wel in dienst van het verhaal dat maar doordendert. Dit is het soort boek dat je niet weg kan leggen. Als het gaat over dat vermaledijde begrip leesplezier, is er een goed antwoord: Davide Morosinotto.
