Margot Frank. Uit de schaduw van Anne – van Janny van der Molen, Ploegsma, 10+
De zus van Anne Frank verdient het ook om gezien te worden. Janny van der Molen schreef meerdere boeken over Anne en haar vriendinnen, maar zus Margot kwam er tot nut toe karig vanaf. Onterecht, vindt de schrijfster en daarom richt ze met dit boek een monumentje op voor de ‘zus van’. Daarom heeft ze het boek ‘uit’ en niet ‘in’ de schaduw van Anne genoemd.
Margot Frank. Uit de schaduw van Anne is een beknopte biografie met veel fotomateriaal . Van der Molen heeft haar research op orde, zoals we van haar gewend zijn. Het probleem bij dit boek is dat er niet al te veel over Margot bekend is en dat ook Van der Molen niet al teveel spannende nieuwe bronnen wist aan te boren. Haar leven heeft tragisch genoeg heel kort geduurd. Natuurlijk wordt haar leven beschreven in de context van het opkomende nazisme. Het verhaal van de familie Frank mag bekend worden verondersteld. Ze vluchtten naar Nederland en doken onder in het Achterhuis.
Margot hield net als haar zus ook een dagboek bij, maar dat is niet bewaard gebleven. Van der Molen kiest ervoor dan maar zelf dagboekfragmenten te bedenken, die Margot had kunnen schrijven. Ze komen geloofwaardig over, dat zeker, maar het is toch een wat dubieuze en gekunstelde keuze om op die manier in het hoofd van iemand te kruipen. Zeker in een non-fictieboek over zo’n beladen periode. Het bevestigt eigenlijk alleen maar dat er te weinig materiaal was.
Margot komt, uit wat er over haar bekend is, naar voren als een serieus en slim meisje dat een stuk rustiger is dan de onstuimige en bij vlagen opstandige Anne. De twee verschillen als water en vuur, stelt Van der Molen, en dat levert vooral in het Achterhuis de nodige spanningen op. Margot kan zich veel beter neerleggen bij de situatie dan haar zus en dompelt zich bijvoorbeeld onder in het vertalen van Nederlandse teksten in het Latijn. Daar wordt het boeiend, maar meer dan dit is het niet. Over de moeizame relatie tussen de twee zussen is domweg te weinig bekend om er echt een verhaal van te maken.
Dat geldt eigenlijk voor alles over Margot Frank. Het voelt logisch en terecht om haar uit de schaduw te halen, maar er is niet genoeg materiaal om er een interessant boek omheen te bouwen. Zeker, ze komt enigszins tot leven als vriendin, dochter, zus en scholier in de beschrijvingen. Ze roeit graag, maar moet daarmee stoppen als de oorlog begint. Echt onthullend is het niet. Het is eerder het vele fotomateriaal dat indruk maakt. Door het allemaal zo bij elkaar te zien, geeft het meer een beeld dan de verhalen over Margot die er eigenlijk niet zijn. We zien het meisje zoals ze was, waarbij je steeds maar denkt aan hoe ze veel te jong aan haar einde is gekomen.
En tja, wat lijkt ze ontzettend veel op haar zus. Ook op de foto’s lukt het niet helemaal uit haar schaduw te komen.
