‘Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0’ van Daan Remmerts de Vries, Querido, 10+
Een meisje zit op de wolken met een kat naast haar. Beiden kijken ze vrolijk. Het lijkt niet meteen de cover van een droevig verhaal en dat is het misschien ook wel niet. Al heeft Lio geen vriendinnen en gaan haar beide ouders dood. Het is een hoopvol verhaal, concludeert Lio aan het eind, want mensen kunnen veranderen, ook van binnen.
Daan Remmerts de Vries schreef met Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 een merkwaardig boek dat toch leest als een vanzelfsprekende openbaring. Dat komt vooral door de vertelstem van Lio. Ze vertelt uitgebreid over haar innerlijke leven en over wat haar overkomt. Dat doet ze zo gedetailleerd dat er geen ontkomen aan is en je er als lezer wel in mee moet gaan. Remmerts de Vries voert Lio op als een meisje met een levendige fantasie, maar ook met een enorme overtuigingskracht. Het zou zomaar waar kunnen zijn, al weet je dat het dat niet is. Dat haar vader na zijn dood terugkeert in het lijf van een kat.
‘Je vraagt je natuurlijk af of er nog wat gaat gebeuren’, vraag Lio aan de lezer in een van de eerste hoofdstukken. Want ze heeft wonderen beloofd. Geen sprookjes of ‘Harry Potter-gedoe’ maar echte wonderen. Na het overlijden van Lio’s moeder is overleden, is er ‘iets helemaal verkeerd is gegaan’ met haar vader. Hij vervalt in een vorm van apathie en ongeïnteresseerdheid. Niets van wat Lio vertelt of meemaakt, lijkt nog tot hem door te dringen. Lio moet het in haar eentje zien te rooien. Ze heeft geen vriendinnen. En toch maakt ze een kwieke en zelfbewuste indruk.
Wie is dit meisje dat zo monter tegen ons praat? Is ze een betrouwbare verteller of neemt ze de lezer in het ootje. Die relatie tussen lezer en Lio komt onder spanning te staan als haar vader door de bliksem wordt getroffen, in coma raakt en niet lang daarna overlijdt. Tante Gwen komt in huis wonen en neemt de honneurs waar. Zij is degelijk en saai, maar wel betrouwbaar, en dat is ook wat waard.
Dat is nog prima te volgen, maar dan gebeurt iets voor de helft van het boek dat merkwaardige wonder. Lio redt een kat die blijkt te kunnen praten en een reïncarnatie van haar vader is. Ze vindt het zelf ook wel wat gek maar het is wat het is. Haar vader heeft haar erop voorbereid want hij geloofde in een leven dood. Lio had er niet zoveel mee, maar nu geeft deze bijzondere reïncarnatie troost en kansen. “Misschien moeten we het eens gaan hebben over wat je in je vorige leven allemaal hebt gedaan”, zegt ze tegen haar vader de kat. In de verder knotsgekke, maar toch ook weer normale hoofdstukken gaat er iets bij Otto 2.0 open. Ze halen herinneringen op, hij wil dingen rechtzetten, in het reine komen en het gaat over vergeving. En dan kan hij verder en Lio ook, want haar leven komt onverwacht in een stroomversnelling.
Het hoopvolle verhaal van Otto 2.0 is een mal boek waarbij je soms denkt: ‘Neem iemand anders in de maling’ en tegelijkertijd wil je dat het waar is. Omdat je het Lio zo gunt. Het maakt ook niet uit, voor haar is dit een manier om met de dood om te kunnen gaan. Niemand weet immers zeker of er iets is hierna. Het is de verdienste van Remmerts de Vries dat hij licht en lucht aanbrengt in die zware thema’s en er een verhaal van maakt dat niet is dicht geplamuurd. Het is geestig en er zit uiteindelijk ook ontroering in. En door de vanzelfsprekende toon zet het aan tot nadenken.
