Blindelings van Mieke van Hooft, Ploegsma, 10+
Sommige kinderboekenschrijvers zijn een beetje uit zicht geraakt. Natuurlijk doet de naam van Mieke van Hooft een belletje rinkelen want ze heeft een behoorlijk oeuvre op haar naam. Op haar Wikipediapagina staan zelfs tegen de 100 titels. In de jaren negentig vielen haar boeken in de smaak bij kinderjury’s. Ze is altijd blijven publiceren, maar haar werk viel niet echt meer op. Een nieuwe uitgave bij uitgeverij Ploegsma van Mieke van Hooft wekt dan ook de interesse.
In Blindelings wordt de titel na een paar hoofdstukken verklaard als blijkt dat de elfjarige Eva niks kan zien. Het verwijst ook naar de cruciale gebeurtenis in het boek. Eva gaat samen met haar nichtje Sofie van vijf naar een toilet op een parkeerplaats. Ze stappen daarna stiekem achter in de auto om Eva’s vader en broertje te foppen. Het blijkt echter de verkeerde auto te zijn. Als als ze daar achter komen, is het al te laat. De bestuurder heeft niets in de gaten en als hij even later stopt, stappen de kinderen ongemerkt uit en blijven Eva en Sofie achter in een bos. Daar brengen ze de nacht door op een bed van mos.
Van Hooft maakt de hoofdpersonen niet per se sympathiek. Eva heeft eigenlijk een uitgesproken hekel aan haar drukke nichtje. Dat lijkt meer met haar zelf te maken hebben dan met Sofie, want zij vertoont het gewone gedrag van een kleuter. Veel vragen stellen, spelletjes willen doen, fantaseren en soms wat dreinen. Waarom Eva daar zo sterk op reageert, wordt niet duidelijk. Het zit in ieder geval wel in de weg als je samen een nacht in het bos door moet brengen.
De lezer is het meest bij de twee meisjes maar af en toe verschuift het perspectief naar het thuisfront in de persoon van het broertje van Eva. Daar is de ongerustheid enorm, al denkt de politie aan weglopen. Niet helemaal geloofwaardig als twee kinderen op een parkeerplaats plotseling verdwijnen. De perspectiefwisseling is niet echt in evenwicht en verstoort de dynamiek van het verhaal. Juist wat er in het bos gebeurt, is interessant. Met al die geluiden en de regen, en geen eten en drinken. De combinatie van een ziend en blind meisje geeft het een extra dynamiek. Sofie fungeert als de ogen van Eva. Een van de mooiere passages uit het boek is waar Sofie aan Eva vraagt of je wel kaboutertjes kunt zien als je blind bent. Nee, dat kan ze niet, ze weet wel dat een kabouter klein en is een puntmuts draagt, want dat is haar verteld.
Blindelings is geschreven als een behoorlijk klassiek kinderboek, een tikje braaf en met een einde dat bij een avonturenboek hoort. Tegelijkertijd is het heftig: een vermissing van twee kinderen, een nacht in een donker bos, de kans op een ontvoering. Van Hooft geeft een bijna terloopse vanzelfsprekendheid aan het dramatische en wellicht ook traumatische gegeven. Dat voelt onlogisch en gek.
