Ik heet Rebel van Ross Montgomery, vertaling Pauline Michgelsen, Volt, 10+
Als Rebel als puppy kennismaakt met Tom, is het meteen klip en klaar: “Ik zou zijn hond zijn, en hij mijn jongen.” Die woorden zijn van Rebel zelf. Hij is de verteller van dit boek dat volledig vanuit perspectief van een hond is geschreven.
Rebel woont bij de 12-jarige Tom en zijn ouders op een boerderij en leidt samen met de jongen de schaapskudde in goede banen. Na een bezoek van agressieve vertegenwoordigers van het regime, besluit Tom zich tot onvrede van zijn ouders aan te sluiten bij de Roden. Tom verlaat stiekem de boerderij en tot grote ontsteltenis van Rebel, laat zijn baasje hem alleen. Rebel kan dat niet verkroppen en besluit achter Tom te gaan. Het maakt van het boek voor het grootste deel een soort honden-roadtrip. Die is spannend, enerverend en zeer onderhoudend.
I am Rebel van de Engelse auteur Ross Montgomery werd na verschijning twee jaar geleden een bestseller en meermalen bekroond met en genomineerd voor de belangrijke Britse jeugdboekenprijzen. Logisch, want het boek zit goed in elkaar en appelleert aan het gevoel van deze tijd waarin de democratie onder druk staat en mensen tegen elkaar worden uitgespeeld. Het speelt zich af in een niet verder gedefinieerd dictatoriaal regime waar de burgers worden uitgebuit en vrijheden steeds verder ingeperkt.
Tom is groot en stevig en lijkt veel ouder dan zijn leeftijd, een kunstgreep die nodig was om én de jonge lezers er bij te betrekken het verhaal geloofwaardig te houden. Hij is dol op Rebel maar besluit hem achter te laten. Waarom precies, daar kan de lezer alleen naar gissen, want die beleeft alles louter vanuit de gedachtewereld van de hond.
Daar zit de kracht van dit boek, dat weinig gelijken kent, behalve dan in De ogen en het onmogelijke van Dave Eggers, waarin ook een hond het ik-personage is. Montgomery laat Rebel een interessante ontwikkeling doormaken, van een braaf en wat angstig hondje naar een sterk dier dat zijn Ware Hond vindt. Dat is volgens Rebel zelf het deel in hem dat dat wild is en vol leven zit. Dat is het deel dat de lange tocht uit liefde heeft gemaakt. De genegenheid die hij voor zijn baasje voelt, wordt in alle toonaarden bezongen. Soms met wel erg veel lyriek. “Ik voel de liefde stralen in mijn borst als een zonsopgang en als een vuur door mijn lichaam stromen”.
Het is bijzonder om het verhaal vanuit een ander perspectief te lezen, al eigent Montgomery zich dat natuurlijk volledig toe in een schoolvoorbeeld van antropomorfisme. Het is een literaire vorm die je moet accepteren, maar overtuigt door de consequentheid. Rebel blijft een hond en wordt geen mens. De beschrijvingen zijn erg zintuiglijk en zijn instinct speelt een voorname rol. Ondanks zijn teleurstelling wil hij niets liever dan Tom terug zien. “Dat wil ik met mijn hele alles.”
Het daverende slot van Ik ben Rebel is meeslepend en uiteindelijk ontroert het verhaal ook. De vraag is uiteindelijk wie nou eigenlijk precies wie beschermt en wie zich daarvoor het meest verantwoordelijk voelt. Montgomery neemt daar zelf een voorschot op in het motto uit De kleine prins: ‘Je blijft altijd verantwoordelijk voor wie je tam hebt gemaakt’.
