Willem Zoetelief koning van Aloeka van Ronnie van Veen, illustraties Mark Janssen, Luitingh-Sijthoff, 10+
Willem liegt op school over de vakantiebestemming. Ze gaan met het gezin naar Aloeka zegt hij, een klein eilandje in de Indische Oceaan. Niemand gelooft hem, en toch: hij gaat er bijna elke avond heen. In het stapelbed waarin zijn jongere zusje al ligt te snurken. Hij beschrijft het eiland als zo’n idyllische plek aan het einde van de wereld waar Floortje Dessing zomaar langs kan komen. En verrek, ze komt ook nog.
Willem Zoetelief is koning van het eiland uit zijn verbeelding waar hij naar toe kan om te ontsnappen. Dat is nodig want thuis is het niet echt fijn. Zijn ouders maken ruzie of ‘zwijgen keihard tegen elkaar’. Ronnie van Veen zet in zijn debuut onnadrukkelijk een gewoon gezin neer, waarin vooral de moeder moeite doet om de boel bij elkaar te houden. Er is geen geld om op vakantie te gaan, de vader tikt veel blikken bier achterover en ergens houden ze van elkaar, maar de spanning is ook vaak om te snijden. Het is knap hoe Van Veen de problematische thuissituatie niet verdoezelt maar ook een lichte en liefdevolle toets meegeeft.
Willem kan terecht op zijn eigen Aloeka, een eiland zonder zorgen, gisteren vandaag en morgen, zoals het klinkt in het volkslied. De personages uit zijn echte leven komen ook naar het eiland. Hij hoopt dat zijn leuke klasgenote Lara de koningin wordt waar het Aloekaanse volk al een tijdje om smeekt. Pestkop Wessel neemt met zijn kompanen Aloeka in bezit, dan wordt het trouwens toch wel even zorgelijk.
Het verhaal zwenkt behendig tussen de realiteit en de fantasie. Het verzonnen eiland komt op een manier tot leven waardoor je als lezer af en toe vergeet dat het niet bestaat. Daarin kent het boek vergelijkingen met Dodo van Mohana van den Kroonenberg waarin een jongen op een andere manier een soort eiland optuigt. Op Aloeka leven trouwens geen dodo’s maar capibara’s.
Van Veen schrijft vlot en origineel met frisse taal en veel humor op het randje van flauw, maar het slaat nergens door. Dit is zoals Willem Zoetelief denkt en voelt en fantaseert, en de lezer kan niet anders dan een enorme genegenheid voor de jongen ontwikkelen. Het einde is wellicht een tikje te zoet en voorspelbaar, maar het valt wel allemaal in elkaar op een manier die klopt. Ondanks het bekende thema (vluchten uit de werkelijkheid) en de parallellen met ander werk, is Willem Zoetelief koning van Aloeka behoorlijk authentiek.
Eigenlijk leeft iedereen een beetje in zijn eigen wereld, wordt in het boek vastgesteld. Daarom is het ook helemaal niet raar om koning van een zelf verzonnen eiland te zijn.
