Sunny van Jason Reynolds, vertaling Maria Postema, Condor, 10+
Sunny voelt zich de moordenaar van zijn moeder. Ze is bij zijn geboorte overleden omdat haar haar hart stopte door bloedvergiftiging vanwege vruchtwaterembolie. “Waardoor ik als kind de hele tijd om haar hart gilde en een hartslag zocht.” In de eerste hoofdstukken van Sunny dient Jason Reynolds de lezer met deze informatie meteen een mokerslag toe.
Sunny is het derde boek in de Track-serie van Jason Reynolds, na Ghost, en Patina (zilveren griffel 2025). De persoonlijke verhalen van leden van hetzelfde atletiekteam die op hun eigen manier ergens mee struggelen, zoals veel jonge mensen met dingen worstelen. In dit geval zijn het zwarte jongeren en zijn de verhalen duidelijk gelieerd aan hun leefwereld waarin familie en vrienden een grote rol spelen.
Sunny gaat vooral over een persoonlijk drama en de doorwerking daarvan in de rest van het leven. Het gemis van zijn moeder en het schuldgevoel daarover, speelt voor Sunny in alles een rol. In zijn sport omdat het zijn moeders droom was een marathon te winnen. In zijn persoonlijk leven omdat hij voelt dat zijn vaders grote wens is dat zijn zoon die droom gaat waarmaken.
Dat is niet onwaarschijnlijk want Sunny is een hardlooptalent, vooral op de langere afstanden. In de mokerslag aan het begin stopt hij tijdens een wedstrijd over 1500 meter halverwege plotseling met lopen. Het besef dat hij helemaal niet wil hardlopen is helder en manifest. Hij kan het gemis van zijn moeder toch niet goedmaken met een medaille. Sunny wil het liefst dansen en zijn coach verzint een slimme list, waardoor Sunny toch in het atletiekteam kan blijven. Coach blijft een geweldig personage dat in alle boeken opduikt. Hij is door Jason Reynolds op iemand uit zijn eigen leven gebaseerd en kreeg onverwacht maar terecht een extra vijfde deel in de serie.
Het boek is geschreven in de dagboekvorm waarin Sunny opnieuw is begonnen om zijn angst te bezweren. Reynolds is wederom onnavolgbaar in zijn unieke stijl, vol ritme, woordkunst en kloppende metaforen. De woorden van Coach klinken als ‘verfrommeld papier’ en het gemis van zijn moeder voelt voor Sunny als één broekspijp die altijd te lang is. Wat betreft virtuositeit en lenigheid in taal (die in de puike vertaling van Maria Postema knap overeind blijft) zijn er weinig hedendaagse kinderboekenschrijvers die bij Jason Reynolds in de buurt komen.
