Roodkapje, waar gaan we heen? van Eva Stalinski, Lannoo, 4+
Deze bespreking stond op 14 maart 2026 in het Friesch Dagblad en op vrijdag 20 maart in het Dagblad van het Noorden.
In een uitbundig kijk- en zoekboek maken peuters kennis met tal van sprookjesfiguren en hun leven en gewoontes. Wil je in glazen kist slapen of liever boven op een erwt?
Je kunt veel kanten uit met sprookjes, er zijn eindeloos veel bewerkingen, ook in kinderboeken. Alleen al met de variaties van Roodkapje kun je een boekenkast vullen. Vorig jaar verscheen de Nederlandse uitgave van een prachtig, internationaal gelauwerd prentenboek van Bethan Woollvin dat eenvoudigweg ‘Roodkapje’ heet. Daarin is Roodkapje een powergirl die zich niet in de luren laat leggen door die vermaledijde wolf. Een repeterend zinnetje in het boek is: ‘Sommige kleine meisje hadden dit heel eng gevonden, maar dit kleine meisje niet’.
Vriendenclub
Je kunt sprookjes ook door elkaar husselen. Eva Stalinski maakte een zoekboek waarin Roodkapje de gastvrouw is en er tientallen andere sprookjesfiguren opdraven. Eva Stalinski is een Nederlandse illustrator die eigenlijk gewoon Eva Staal heet. Ze bewerkte eerder het minder bekende Grimm-sprookje Haas en Egel tot een prentenboek. ‘Roodkapje, waar gaan we heen?’ is een levendige potpourri van tal van sprookjes en bijbehorende figuren. Roodkapje gidst de lezer door het sprookjesbos, want daar is van alles te zien. Om dat zien gaat het vooral, minder om het beleven. Stalinski maakt geen nieuwe versie van de sprookjes maar husselt ze door elkaar en maakt van al die sprookjesfiguren een soort vriendenclub.
Glazen muiltjes
Er is niet echt een verhaal. De rode draad is de zestiende verjaardag van Doornroosje op het kasteel waar iedereen welkom is. Roodkapje arriveert tegelijk met Assepoester en de rattenvanger van Hamelen. Sneeuwwitje en de boze stiefmoeder zijn er al, net als het gemberkoekmannetje en de gelaarsde kat. Stalinski combineert de overbekende Grimm-sprookjes met een aantal waarvan niet alle peuters al zullen hebben gehoord. Bijvoorbeeld die over de visser en zijn vrouw, de Bremer stadsmuzikanten en Jaap en zijn bonenstaak. De jonge lezer wordt betrokken bij het dagelijks leven van de sprookjesfiguren. De nadruk ligt op hoe ze wonen, welke kleren ze aan hebben en wat ze eten. Steeds is er een keuze. Zou je op het bal glazen muiltjes dragen of helemaal niks, zoals de keizer zonder zijn kleren? Proef jij als eerste van de magische bonen, de vergiftigde appel of de broodkruimels van Hans en Grietje? En hoe wil jij na afloop van het feest het slapen? Boven op een erwt, in een glazen kist of honderd jaar lang zoals Doornroosje?
O jee…
Stalinski tekent dat alles op een heldere en grafische manier die aan strips, cartoons en pictogrammen doet denken. Vrolijk en opgewekt, maar ook de dreiging die in veel sprookjes zit opgesloten, is zichtbaar in argwanende, angstige of juist verlekkerde blikken. Sterke troef zijn de korte beschrijvingen van een aantal sprookjesverhalen in een droogkomische stijl. Het blijkt dat sprookjes prima samengevat kunnen worden in een paar zinnen. ‘Hans en Grietje begonnen te smullen en te smikkelen, maar o jee….er woonde een heks. (…) Grietje bevrijdde Hans en samen vonden ze de weg terug naar huis’. Alle verhalen eindigen geruststellend met ‘Eind goed, al goed’.
Wolf gezocht
Deze sprookjeswereld is een feest van herkenning, maar ook een kennismaking en rijke introductie met al die figuren en verhalen die een grote rol spelen in onze verteltraditie. Kijken, zoeken en vinden – daar komt geen eind aan op de volle pagina’s. Peuters en voorlezers blijven dingen ontdekken. Kijk, daar is het gemberkoekmannetje en kun jij misschien Goudlokje vinden op deze prent? Geestig zijn de Gezocht-posters met een afbeelding van de wolf, die overal in het bos hangen.
Anne, de oudere zus van Eva is ook illustrator (ze noemt zich ook Stalinski) en won al eens een Zilveren Penseel. Het zou terecht zijn als haar jongere zusje dezelfde eer te beurt valt voor dit verrassend speelse en levenslustige boek.
