Het regent ganzen van Annemarie Jongbloed, Ploegsma, 10+
In dit relatief dunne boek is veel aan de hand. De vader van Lian zit een paar weken vast omdat hij zich als klimaatactivist heeft vastgelijmd aan een schilderij. Hij neemt zijn dochter ook wel eens mee naar een bezetting van de snelweg. Lian wordt zelf enorm gepest op school en krijgt daarvoor geen gehoor bij de onderwijzer en haar moeder. Ze moet tegen haar zin toch mee op op een schoolkamp, waar de pestkoppen hun kwalijke gedrag voortzetten. Het terrein van het kamp grenst aan een bos waarin op wild en vogels (onder andere de ganzen uit de titel) wordt gejaagd.
Het zijn nogal wat thema’s bij elkaar en dat wreekt zich, ook al is Het regent ganzen in de opzet een prima schoolkamp verhaal. Annemarie Jongbloed wil alleen zoveel, en dat wil ze ook nog eens uitleggen, waardoor het boek voor een gedeelte leest als een paar Jeugdjournaals achter elkaar. Hoe zit dat ook alweer met de klimaatproblematiek en mag er nou wel of niet op dieren worden gejaagd worden in ons land? Lian heeft ook nog deels een Chinese achtergrond en in een bijzin wordt vermeld dat ze op meisjes valt. Dat laatste mag je ook weer vergeten, want speelt geen rol in het verhaal. Maar wordt dus wel even vermeld.
Kun je aardig zijn en toch op dieren schieten, is een van de kernvragen. Lian stelt veel van die vragen en is er druk mee om al die informatie te verwerken, en de lezer daardoor ook. Dat is op zich niet bezwaarlijk want het zijn relevante en actuele onderwerpen, maar dit is geen non-fictieboek en is er nog iets anders anders wat om aandacht vraagt.
Lian wordt hard en consequent gepest door een paar meisjes die ze de vissen noemt omdat de grootste pestkop Barbeel heet, de naam van een vis. Als ze zich nou maar wat minder afzondert en probeert aansluiting te vinden, komt het wel goed, denken haar moeder en meester Mark. Tijdens het kamp eist Lian onverwacht een hoofdrol op waardoor de rollen omdraaien en ze de held van het verhaal wordt. Lief en sympathiek, maar de omslag is niet erg geloofwaardig. Ineens begrijpt de meester dat hij verkeerd heeft gehandeld, wat hij allang moest weten. Ook rond dit thema wordt veel uitgelegd, de lezer krijgt nauwelijks de ruimte om zelf te bedenken wat Lian voelt en denkt. Dat doet de auteur al.
Het gaat zeker ergens over maar het zijn teveel lijntjes, thema’s en intenties om in 130 pagina’s recht te doen. Het regent ganzen is typisch zo’n boek dat bezwijkt onder alle goede bedoelingen.
