Pak ‘m van Jenny Bloomfield, vertaling Xanna Rendingius, Rubinstein, 4+
Alleen al vanwege de tientallen hondenrassen is dit prentenboek een genot. Wel eens gehoord van de langharige Schotse herdershond, een saloeki, de shih tzu of het vlinderhondje? In Pak ‘m komen ze allemaal voorbij en is het de sport om ze te herkennen. Het begint met een paar honden op het strand, waaronder een dalmatiër en een hondje zonder achterpootjes dat zich met behulp van wieltjes voortbeweegt. Een meisje gooit een bal en in volle vaart gaan de honden er achteraan.
Het worden er steeds meer. Ze trotseren een barricade van katten om een museum binnen te komen. Een prachtige scene is die op de zwevende steunbalk, die gebaseerd is op de beroemde foto ‘Lunch atop a Skycraper’ uit de jaren dertig. Eenmaal boven, moeten ze ook weer naar beneden, waarbij het boek gekanteld moet worden. De jacht op de bal veroorzaakt wat kleine, maar niet noemenswaardige ongelukjes die wel heerlijke details in het boek opleveren. Heeft die hond nou een fagot in zijn bek nadat hij door de muziektent is gerend? En welk museumstuk sleept een andere hond mee?
Het gaat maar door in dit ter land, ter zee en in de lucht-achtige boek dat vanuit een eenvoudig gegeven een spektakel vol dynamiek oplevert. Het is gemaakt met pen en potlood en deels op de computer, vermeldt auteur Jenny Bloomfield zelf. Het is haar eerste zelfstandige prentenboek, na vier boeken met verschillende auteurs. De cover ziet er wat gladder uit dan de meeste prenten, die ingetogener en daardoor wat sfeervoller van kleur zijn.
Een universeel verhaal waarvan je bijna buiten adem raakt. Net als de honden, bij wie aan het slot de tongen uit hun bekken hangen.
