‘Selkie’ van Meikeminne Clinkspoor, illustraties Sophie Pluim, Volt, 10+
De Vlaamse filmmaakster Meikeminne Clinckspoor debuteert als kinderboekenschrijfster met een verhaal over Selkies. Een Selkie is een zeehond die op het land zijn huid kan afdoen en een menselijke gedaante aanneemt. Het fenomeen komt uit de Schotse en Ierse mythologie en was al vaker de bron voor films of personages in series. Paul van Loon voerde een Selkie op in Meermonster, waarin Dolfje Weerwolfje met vakantie naar Schotland gaat.
Mannelijke Selkies kunnen volgens de mythe een grote aantrekkingskracht hebben op mensenvrouwen die niet zo tevreden zijn met hun leven. In het boek van Clinckspoor komt de lezer er gaandeweg achter dat de moeder van Sil zo’n vrouw is. Ze verhuist met haar dochter en de oma van Sil naar een Waddeneiland waar ze baas wordt van een windmolenpark. Haar oma is dol op de zee, maar Sil heeft van haar moeder nooit mogen leren zwemmen.
Het startpunt van Sils ontdekkingstocht naar haar ware identiteit is het bezoek aan een zeehondencentrum waar ze in het bassin tuimelt. Ze voelt zich direct thuis tussen de zeehonden en voelt dat dit met haar familiegeheim te maken heeft. Ze heeft altijd een vaag verhaal over haar vader moeten aanhoren. Haar gevoel klopt, ze komt in contact met haar vader die voor de kust in zee zwemt en ze blijkt ook nog een zeehondenbroertje te hebben. Haar oma is de spil in het familiegeheim dat door de moeder van Sil krampachtig wordt bewaard. Om dan juist aan zee te gaan wonen, is natuurlijk wel de kat op het spek binden. Dat ze ook nog eens een windmolenproject leidt dat ten koste gaat van de zeehonden, maakt haar rol extra ingewikkeld.
Clinckspoor refereert nergens aan de mythologische achtergrond van het verhaal waardoor Selkie leest als een eigentijds fantasieverhaal dat zich in het hier en nu afspeelt. Dat Sil vrij gemakkelijk meegaat in de bizarre ontwikkelingen, is niet onlogisch. Ze weet eigenlijk wie haar vader is en heeft haar familie gevonden. Bovendien is er iets bij haar op gang gebracht. De vraag is in hoeverre ze zelf het Selkie-DNA heeft. Dat een paar vrienden het zeehondenverhaal relatief eenvoudig accepteren, is goed voor het verhaal, maar niet erg geloofwaardig. Sil heeft de vrienden nodig om de zeehondenpopulatie op het Wad te redden als die in de problemen komt door de bouw van het windmolenpark. De auteur fietst op deze manier de klimaatproblematiek door een achterdeurtje het verhaal in, al wordt niet duidelijk welke bedoeling ze ermee heeft.
Zo’n half mens-half dier mythe spreekt zeker bij kinderen tot de verbeelding, het refereert aan zeemeerminnen en centaurs. De serieuze en gedegen benadering van Clinkspoor schuurt. Er wordt wel erg veel goede wil van de lezers gevraagd om de mythe als een realistisch gegeven te accepteren, al zullen kinderen daar gemiddeld minder moeite mee hebben.
