Aelin van Arienne Bolt, illustraties Mark Janssen, Lemniscaat, 10+
Een interessant gegeven. Een meisje dat ervan overtuigd is dat ze afstamt van een volk uit het heelal en op aarde te vondeling is gelegd. Toevallig of niet: ze heet Aelin, en ziet het als haar missie om contact te zoeken met haar ruimtefamilie. Het is kind-eigen om soms te twijfelen aan waar je vandaan komt en wie je ouders zijn. Bij de elfjarige Aelin ligt het iets gecompliceerder. Ze woont met twee mannen op een eiland, die volgens haar doen alsof ze haar vader en opa zijn. Ze is ervan overtuigd dat Ludi en Oli op haar passen, totdat ze wordt opgehaald door haar eigen volk.
Aelin bouwt een groot oor waarmee ze herrie wil maken om haar buitenaardse familie te bereiken. De standvastigheid van het meisje is ontroerend. Ze opereert het liefst zo solistisch mogelijk. Dat wordt lastiger als ze een puppie cadeau krijgt die niet van haar zijde wijkt. Dan spoelt er ook nog een sympathieke surfer aan op het eiland met wie ze het goed kan vinden. Haar schild brokkelt gestaag af, al blijft ze bij haar overtuiging.
Aelin is een meisje dat veel in haar hoofd zit, waarin ze steeds tekstflarden opvangt die een boodschap lijken te vormen. Ze noemt het de matige dichter die in haar hersenpan is komen wonen. De surfer leert haar om te gaan met de angst voor de zee, met weinig originele tegeltjesteksten als ‘je kunt angsten overwinnen door ze op te zoeken onder ogen te zien.’
Arienne Bolt debuteerde alweer enige tijd geleden met het fantasierijke kinderboek De laatste reis van de Ballerinus en na een periode van stilte zijn er nu in relatief korte tijd de moeizame young adult Ivoren Maan over stroperij in Afrika, en dit kinderboek met illustraties van Mark Janssen. Hij tilt het boek op, vooral met de sfeervolle landschapsprenten over dubbele pagina’s. Zijn portretten vind ik wat minder geslaagd.
Aelin is in aanzet een boeiend verhaal over ergens bij willen horen en je verbonden voelen met anderen. Maar het verzandt in een innerlijke monoloog die engiszins op de zenuwen gaat werken. Hoe vaak kan het gaan stormen in het hoofd van een hoofdpersoon? Aelins uitgesponnen gedachtenstroom wordt zo letterlijk benoemd dat er weinig aan de verbeelding wordt overgelaten. Na het sterke begin en een verhaal met een paar aardige elementen, eindigt Aelin wat teleurstellend met een rommelig uitgewerkte ontknoping die je ziet aankomen, maar waarvan je hoopte dat de auteur iets anders in petto dat.
