Martin Hendriksma schreef met Familievlees een verrassend origineel en onderhoudend boek. Ik was dan ook nieuwsgierig naar zijn tweede roman Hunkering. Om maar meteen tot de kern te komen: het valt niet tegen maar het mist de gekte en oorspronkelijkheid van zijn debuut. In Familievlees kan het niet gek genoeg terwijl Hunkering veel meer neigt naar de wetten van de literatuur. Thema's en motieven zijn niet van de lucht.

Hendriksma laat in Hunkering een man terugkijken op een studentenvriendschap. Aanleiding daarvoor is een ernstig auto-ongeluk waarbij Hugo in Frankrijk coma raakt en Arend daarover wordt benaderd. Niet geheel logisch want de twee hebben al heel lang geen contact meer maar dat is nodig voor het verhaal. Het zijn wederom prima uitgewerkte karakters maar het verhaal is iets te schematisch naar mijn zin. Al is de afloop verrassend en doet in de verte denken aan de bestseller De Passievrucht van Karel Glastra van Loon. Spannend maar een ook wel erg bedachte constructie. In zijn debuut gaat hij lekker ver, in fictie kan nou eenmaal alles gebeuren en mag je een loopje nemen met de werkelijkheid en geloofwaardigheid. In Hunkering mis ik juist die gekte en lijkt het allemaal te moeten kloppen.

Hendriksma schrijft gewoon goed en ik verwacht dan ook dat we nog veel interessante boeken van hem zullen lezen. Hunkering zal in zijn bibliografie aan het eind van zijn schrijversloopbaan een aardig werkje zijn, na een veelbelovend debuut en voor een echte doorbraak.