De oudste broer in het gezin is 'niet helemaal goed'. Daarover gaat dit boek dat in prachtige taal is geschreven, geen zinnetje staat er zomaar. De onderlinge verhoudingen en omgangsvormen in het gezin worden heel trefzeker beschreven. Hoe om te gaan met zo'n onaangepaste zoon en broer? Het levert pijnlijke maar ook vaak humoristische taferelen op. De titel wordt op driekwart van het boek verklaard en doet je naar adem happen.

Ik vind het net wat te schetsmatig om heel diep onder de indruk te maken. Het raakt me wel maar grijpt me niet bij de keel, zoiets. Dat heeft misschien vooral te maken met de opbouw. Munstermann gaat steeds verder terug in de tijd in plaats van de logische chronologie te kiezen. Die keuze begrijp ik niet echt, in ieder geval is het voor mij daardoor moeilijker om de lijn vast te houden en me echt te kunnen inleven.