Van politica tot succesvol knutselaarster
Na een burn-out sloeg de voormalige politica Karina Schaapman aan het knutselen, en niet zo'n beetje ook. Schaapman maakte van dozen en papier-maché een muizenhuis dat volledig uit zijn krachten groeide. Een enorm bouwwerk met meer dan honderd kamers en aan alle kanten openingen en gangetjes en ruimtes. In het begin was er nog geen duidelijk omlijst plan voor een boek.
De foto's die een vriendin van het huis maakte, deden Schaapman inzien dat het op die manier moest. Nu ligt er een foto-prentenboek over de muizen Sam en Julia dat meteen een bestseller is. Het staat in ons land in de top 10 van meest verkochte boeken, vrij uitzonderlijk voor een kinderboek, en het is aan al veel andere landen verkocht.
Het succes is voorstelbaar. Het muizenhuis is een perfect geschenk, zowel voor kinderen als ouderen en bovendien appelleert het aan gevoelens en behoeftes van beide doelgroepen. Het muizenhuis biedt de nostalgie van het poppenhuis, mede omdat het interieur is gemaakt in de stijl van enkele decennia geleden. Oude stoffen, veel patchwork en oude merken als Brillo.
Een fantastisch project, dat huis. Schaapman kan geweldig knutselen en is niet over één nacht ijs gegaan. Ze ging op zoek naar de juiste materialen, vroeg kunstenaars om kleine schilderijtjes te maken en maakte alles in het klein na. Het is onvoorstelbaar gedetailleerd en heel zorgvuldig afgewerkt. Na het zien van dit boek wil je absoluut dat hele huis zien. Dat kan want het wordt geexposeerd in het OBA, de bibliotheek van Amsterdam.
Levert zo'n leuk project ook automatisch een goed boek op? Nee, helaas niet. Zo zorgvuldig als het huis en de foto's zijn gemaakt, zo slordig springt Schaapman met de taal om. Stilistisch is er niets te genieten, integendeel: het wemelt van de overbodige bijwoordjes en rammelende zinnen. De verhaaltjes hebben weinig om het lijf en kennen nauwelijks een opbouw of een spanningsboog. In ieder verhaaltje gaan Sam en Julia naar een ander kamertje en ontmoeten daar de voddenboer, een oude zeeman of zien een pasgeboren drieling. Lief maar ook heel vlak. Alles draait om de foto's van de kamertjes en de muizen. De foto's van Julia met waterpokken zijn schitterend en eigenlijk is tekst daarbij overbodig.
Zonde van de verhaaltjes. Schaapman had de verhaaltjes weg moeten laten of een goede schrijver moeten inschakelen, je hoeft tenslotte niet alles zelf te kunnen. Misschien neemt ze dat advies ter harte voor de volgende delen. Want die komen er: muizenkamertjes genoeg.
Reactie(s):
2
Reacties
#2 Weinig ouders brengen hun
Weinig ouders brengen hun kinderen groot op alleen hamburgers. De meesten realiseren zich wel degelijk het verschil tussen af en toe junkvoedsel en echt lekker eten.
Jammer jammer alleen, dat ze zich niet realiseren dat hetzelfde onderscheid geldt voor kinderboeken. Zo leren ze hun kinderen niet wat echt mooie, goede taal met je doet, hoe het je leven verrijkt en verrukt, hoe het je hoofd, horizon en leefwereld vergroot.
Gelukkig is er Jaapleest. Dankzij mensen als hij kunnen ouders, docenten en opvoeders zichzelf informeren en bijscholen: door hun kennis van zaken en gefundeerde adviezen en oordelen serieus te nemen en mooie, goede boeken voor hun kinderen te kopen/te lenen ipv de doorsneetroep waar veel kinderen mee worden afgescheept.
#1 Beste Jaap allereerst even de
Beste Jaap allereerst even de juiste informatie, vanaf het allereerste begin dat ik begon aan het maken van het Muizenhuis stond het kinderboek voorop, bij ieder boek dat ik heb geschreven maakte ik beelden altijd levensgroot maar steeds van andere materialen, bij het boek Schoolstrijd uitgegeven in 2000 maakte levensgrote beelden van papier, bij het boek Zonder Moeder 2004 maakte ik beelden van was en brons , en bij het vervolg op Zonder Moeder Levensgroote beelden van textiel, toen ik aan mijn kinderboek begon creëerde ik Het Muizenhuis. Van lezersreacties van kinderen en hun voorlezers kan ik opmaken dat de kinderen smullen van de verhalen en steeds weer opnieuw voorgelezen willen worden. De volgende boeken in de serie zullen Sam en Julia nog veel meer gaan beleven men (de lezer) zal hun dan ook steeds beter leren kennen. Vriendelijke groet Karina