'Er waren er ook die vaker kwamen, zoals de geitenhoeder die door de kinderen in het dorp werd uitgejouwd en uitgelachen. Hij kwam heel vaak langs, net als het schelpenmeisje dat van de ene op de andere dag was gestopt met praten, of de oude vrouw die een kinderwagen voortduwde met een pop die ze de fles gaf; of de man die ruzie maakte met de stemmen in zijn hoofd. En dan was er ook nog de eenzame jongen die eigenlijk een meisje was.'
Alle dorpsbewoners komen langs bij de man die in zijn huisje bovenop de berg woont en daar een heel bijzonder schilderij heeft. 'Een landschap zo mooi, zo schitterend leeg, zo moest het geweest zijn toen de wereld begon.' Nadat een vreemdeling de man wijst op de waarde van het schilderij, slaat het wantrouwen en het noodlot toe en belandt het schilderij uiteindelijk zelfs in de open haard. De schoonheid was geweken op het moment dat de waarde was benoemd en daarmee de hebberigheid en bezitterigheid was binnengeslopen.
Koos Meinderts schreeft het sprookje al lang geleden voor een theatervoorstelling van Harrie Jekkers die het met veel gevoel voor ritme over het voetlicht bracht. Hier te beluisteren. Blijkbaar is ineens het idee opgekomen om van oudere teksten prentenboeken te maken, na De Ballade van de Dood waarvoor Meinderts vorig jaar een Zilveren Griffel kreeg. Bij dat boek waren de illustraties dermate origineel dat het een uitgave rechtvaardigde, nu waag ik dat te betwijfelen. Annette Fienieg, de echtgenote van Meinderts, levert degelijke maar niet heel verrassende prenten waarop te zien is wat er staat geschreven. Zo hadden we het ons ook ongeveer al voorgesteld.
Het sprookje blijft mooi al is het geheel vrij van moralisme: schoonheid is niet uit te drukken in geld, sterker nog: daarmee wordt vooral de waarde onderuit gehaald. Wat is de waarde van bezit en wat is eigenlijk echte schoonheid? De licht aangepaste tekst is nog steeds actueel maar De man in de wolken voegt als prentenboek weinig toe aan de eerdere artistieke uitingen en is daarmee een wat overbodige uitgave.
Is de fantasie van Meinderts aan het opdrogen en is er geen inspiratie voor nieuwe teksten en boeken? Ik ben veel benieuwder naar de personages uit de eerste alinea van deze bespreking. Karakters die in De man in de wolken niet worden uitgewerkt maar zeker en vast een verhaal hebben. Waarom is het schelpenmeisje eigenlijk gestopt met praten? Is de jongen die eigenlijk een meisje is al iets gelukkiger?
Op youtube is dit prentenboek in zijn geheel te zien en te beluisteren. Met de speciaal ervoor gecomponeerde muziek. Klik hier.
Ik denk niet dat het Koos aan inspiratie ontbreekt; volgens mij heeft het helemaal niets te maken met inspiratie. Naar alle waarschijnlijkheid probeert hij gewoon goed te zorgen voor zijn weesboeken (boeken die niet meer verkrijgbaar zijn) door ze met behulp van zijn nieuwe uitgever (nou ja, hij zit alweer een poosje bij Lemniscaat)opnieuw te publiceren. En gelijk heeft-ie.
"Weesboeken" is een mooi woord, Ted, en waarschijnlijk is dat van die nieuwe uitgeverij ook gewoon waar.
Is dit boek eerder uitgegeven bij een andere uitgeverij dan? Bij mijn weten is het een theatertekst waar nu een prentenboek van is gemaakt en dus geen 'weesje'.
De man in de wolken is inderdaad geen weesboek. Het is een heel nieuw boek. Wie geinteresseerd is in de ontstaansgeschiedenis van De man in de wolken, verwijs ik naar mijn website: www.meinderts-fienieg.nl. In de rubriek Schrijfblok staat het hele verhaal te lezen onder de titel: Van een vrouw met een klok tot een man met een schilderij.
Een verhelderend verhaal op je site Koos, bedankt daarvoor! Ik zou best wat vaker van dit soort onstaansgeschiedenissen willen lezen trouwens.