Mirjam Mous verraste met Boy 7 waarin een jongen zijn geheugen kwijt was en langzaam duidelijk werd hoe Kafkaesk zijn situatie was. Dat schiep erwachtingen en de omschrijving van opvolger Vals Spel deed vermoeden dat er opnieuw sprake was van een eigenzinnige pageturner. Helaas: Vals Spel is een onderhoudende maar ook wat voorspelbare thriller die zich best kan meten met veel andere jeugdthrillers maar niet het niveau van Boy 7 haalt. Dat boek zat bijzonder goed in elkaar en voegde iets toe aan de jeugdliteratuur. Van Vals Spel kan dat moeilijk gezegd worden. Mous probeert een mysterie neer te zetten maar het is vanaf het begin duidelijk hoe de plot in elkaar steekt en dat haalt eigenlijk iedere spanning uit het boek. Stilistisch is het in orde en Mous probeert qua structuur ook wel wat maar het werkt matig uit.

Na de eerste zin 'ze denken dat ik iemand heb vermoord' ontrolt zich het verhaal over de Nederlandse Fin die in een Spaanse politiecel zit op verdenking van moord. Hoofdstukken waarin verslag wordt gedaan van het verhoor wisselen zich af met flash-backs van de afgelopen drie weken. Fin is gaan backpacken met een meisje dat hij in een stationsrestauratie ontmoet en hem, samen met haar 'broer', voor haar karretje spant. Blind van verliefdheid heeft Fin niets in de gaten van alle vallen die voor hem gezet worden. Je moet wel heel naief zijn om je zo te laten bedonderen maar goed, dat soort jongens zijn er vast en zeker. Verdacht worden van iets dat je niet gedaan hebt en totaal verloren in een buitenlandse cel zitten. Het heeft dat vleugje Kafka dat Boy 7 zo intrigerend maakte maar de paniek en verlatenheid van Fin blijft aan de oppervlakte steken. Als lezer voel je dat het allemaal wel goed komt, het is een misverstand maar niet zo lastig op te lossen en Fin moet het maar even uitzitten. Mous laat veel kansen liggen om het complexer en indringender te maken. De politierechercheur maakt het Fin wel lastig maar blijft ook zijn kant van het verhaal voor mogelijk houden waardoor het nooit uitzichtloos is. De uitwerking van de plot is mager en ongeloofwaardig: de lepe 'broer' van Valerie die alles zo slim had uitgedacht, laat zich wel erg gemakkelijk in de luren leggen.

Mous slaagt er wel weer goed in de de jeugdcultuur te beschrijven. Ze heeft kennis van zaken en weet wat er speelt, de i-pad duikt bijvoorbeeld al op.