De Hongerspelen is een internationale bestseller maar in Nederland wil het boek nog maar niet doordringen tot de lijstjes. Dat hangt soms samen met de manier waarop het boek in de markt wordt gezet want het is een roman die jong en oud aanspreekt en dus zowel voor zonen als  voor vaders spannend leesvoer is. Er vallen nogal wat doden dus is het misschien wat minder geschikt voor moeders en dochters maar dat is een aanname vol vooroordelen. Het is op zijn minst aansprekend dat de hoofdpersoon en heldin een meisje is: Katniss.

Na het verrassende eerste deel van De Hongerspelen was het moeilijk voor te stellen hoe het verder zou gaan. Ik schreef er over 'De Hongerspelen zelf zullen me nog lang achtervolgen: het gemanipuleerde, de gemuteerde dieren, het onraad dat overal schuil gaat. Het land Panem heeft me echter nog niet helemaal in de greep en blijft vooral een concept. Misschien weet Collins in deel 2 dat evenwicht te herstellen.' Ik wist het nog niet helemaal maar na het lezen van het vervolg Vlammen ben ik toch echt wel om en kan niet wachten op deel 3. Helaas moeten we daar nog een jaar geduld voor hebben.

Het is moeilijk om dit boek te bespreken zonder iets van de inhoud prijs te geven en ialle informatie daarover is funest voor de spanning. Het is net als met de Harry Potter-reeks raadzaam om met deel 1 te beginnen om op die manier te vergroeien met de personages de de fictieve wereld die Collins heeft geschapen. Ook in dit deel gaat het er weer heftig aan toe, het is geen lectuur voor mensen met een gevoelige maag. Toch is het zinvol geweld; het is nergens een vorm van sensatie maar het staat voortdurend in dienst van het verhaal.

Panem is de plaats van handeling. Een fictief land met twaalf districten waarvan de meeste inwoners in grote armoede leven en onderdrukt worden. Opnieuw moet Katniss aan de slag. Ze leek samen met Peeta de glorieuze winnares van de vorige Hongerspelen maar ze heeft de toorn van de overheersers, het Capitool, over zich afgeroepen waardoor ze wederom in een bloedstollend avontuur terecht komt.

Panem heeft me nu wel in zijn greep. Collins ontwikkelt het land met de verschillende districten op een geloofwaardige manier en laat zien waartoe dictatuur kan leiden. Vlammen is een pageturner in optima forma en de waarschuwing op de achterflap is terecht: 'dit boek neemt je leven compleet over'.  Althans voor de uren waarin je erdoor mee gezogen wordt. Met Katniss heeft de jeugdliteratuur er een heldin van formaat bij!