'Mama, Pleunie zegt dat Wilders ook goede dingen heeft en niet alleen voor discriminatie is', hoorde ik de zoon van een vriendin gisteren zeggen. Kinderen zijn ook geinteresseerd in politiek en hebben, misschien nog wel meer dan veel volwassenen, heel direct te maken met de praktijk. Veel politici hebben een mening over de multiculturele samenleving, kinderen zitten met Yoessef en Fatima in de klas. Steeds meer kinderboeken sluiten aan bij die beleveingswereld of hebben het tot thema verheven. Dat laatste is het geval bij De flat van Fatima, een boek waar Wilders gegarandeerd purpelpaars van zal aanlopen.

Karel (verbastering van Carolien) verhuist na de scheiding van haar ouders met haar moeder naar een flat in een probleembuurt waar veel allochtonen wonen. Haar moeder is overstuur en huilt veel. Karen moet zelf haar leven maar op orde brengen. Ze komt al snel in contact met allochtone kinderen die ze allemaal even leuk vindt. Het groepje hangt rond in de flat van Fatima, een aardige vrouw die lekkere hapjes maakt maar vanwege een enorme huurachterstand haar woning uit moet. Het groepje kinderen brengt haar onder in een kelderschuur en organiseert een geldinzameling. Zogenaamd om een speeltuin op te knappen maar in werkelijkheid denken ze een nieuw huis voor Fatima te kunnen kopen.

Vriendinnen en klasgenoten zijn nogal negatief over haar nieuwe buurt maar voor Karel is het een paradijs. Alle flatbewoners zijn even aardig en gastvrij, ze krijgt heerlijke hapjes en al die religies en symbolen: allemaal even prachtig en bijzonder. Alleen de autochtonen in het boek zijn vervelende en wantrouwende mensen. De ouwe mopperpot meneer Blanckesteijn die geen goed woord over heeft voor zijn medelanders en de oma van Karel is al niet veel beter. Gelukkig blijkt de burgemeester uiteindelijk wel een hart te bezitten.  

Schotveld schrijft lichtvoetig en in een klare stijl maar haar karakters zijn zo karikaturaal dat het af een toe een grap lijkt. Dat blijkt echter nergens uit dus gevreesd moet worden dat Schotveld heel serieus is. Fijn hoor, zo´n flat zonder 'kutmarokkanen' en het is natuurlijk lovenswaardig om te laten zien dat mensen uit verschillende culturen prettig met elkaar om gaan. Maar De flat van Fatima is een  ongeloofwaardige lofzang op de multiculturele samenleving die van clichés aan elkaar hangt.