Dup alweer op boevenjacht

Daar is Dup weer. Nog maar het tweede boek over dit jongetje maar toch voelt hij al als een vertrouwd personage. Dup is een sympathieke anti-held die niet op avontuur uit is maar toch weer opnieuw in een spannende zaak terecht komt. Het is niet te hopen dat de meeste jongetjes zo vaak met gespuis te maken hebben als Dup. Moest hij het de vorige keer opnemen tegen een vervelende oplichter, nu lopen er dieven rond in de buurt en natuurlijk is Dup daar getuige van. Oud-politie-agent Frans, die hij in deel 1 (recensie hier) leerde kennen, is ook weer van de partij en speelt een cruciale rol in het oplossen van de misdaad.

Een eenvoudig verteld verhaal in een wat naieve stijl waardoor de voorspelbaarheid en het ontbreken van echte spanning, niet echt storen. Jonge lezers willen dat de boeven worden gepakt en dat gebeurt gelukkig. Een hoog Bromsnor-gehalte en  op de laatste bladzijde zou kunnen staan: eind goed, al goed. De soms wat te opgelegde humor haalt het boek naar beneden.

 Maar zoals vaker bij series, vraag je je af waarom er een deel 2 of 3 moest komen. Wat is de noodzaak? Dup is een leuk ventje maar te weinig bijzonder om een hele reeks aan te gaan wijden. Daarvoor maakt hij in dit deel te weinig ontwikkeling door.